18.08.2019
Головна » 2019 » Серпень » 5 » Czy kardynał Achille Liénart był masonem?
18:39
Czy kardynał Achille Liénart był masonem?

Pierwszym czasopismem, który podjął ten temat był w 1976 roku „tradycjonalistyczny periodyk” Chiesa Viva.

Innym „źródłem” jest propagator tak zwanego ukrytego papieża „Gregorza XVII”, który „wznowił” ten temat około 2005 lub 2006 roku. Człowiek ten zainicjował wspomniany prowokacyjny problem na swoich stronach internetowych, aby zemścić się na kapłanach wyświęconych przez Arcybiskupa Marcel Lefebvre`a, ponieważ odmówili przyjęcia jego absurdalnej tezy o „ukrytym papieżu”. Kilka osób dołączyło do niego później, a ich grupa jest obecnie znana jako „nowi teoretycy Siri`ego”.

Powszechnie wiadomo, że 23 stycznia 1962 r. Kardynał Achille Liénart otrzymał francuskie odznaczenie Legii Honorowej (La Légion d'honneur) od prezydenta Charlesa de Gaulle'a.

Legia Honorowa jest najwyższym francuskim orderem zasług dla wojska i ludności cywilnej, ustanowionym w 1802 r. przez Napoleona Bonaparte, a później wręczaym przez wszystkie francuskie rządy i reżimy.

Jedna z legend głosi, że sam Napoleon był masonem, ale komentarze, które wypowiedział na Wyspie Świętej Heleny na temat masonerii, świadczą o czymś zupełnie przeciwnym:

„[Masoneria jest] kupą imbecyli, którzy zbierają się dla dobrego samopoczucia i wykonywania wielu śmiesznych szaleństw. Niemniej jednak od czasu do czasu przeprowadzali dobre działania”(Wikipedia).

Wymagane jest co najmniej dwadzieścia lat działalności, aby otrzymać Order Legii Honorowej. Niektóre wyjątkowe osiągnięcia mogą uzasadniać wyjątek od zasady dwudziestu lat służby. Cudzoziemcy mogą otrzymać ten order, ale w przeciwieństwie do obywateli francuskich nie są członkami Legii Honorowej.

Podczas I wojny światowej (1914-1918) ks. Achille Liénart służył jako kapelan armii francuskiej.

Jest rzeczą oczywistą, że ani jego posługa kapelana w armii francuskiej podczas piewrszej wojny światowej, ani narodowa nagroda przyznana mu w 1962 r. w żaden sposób nie unieważniły jego kapłaństwa i episkopatu.

Nowi teoretycy Siri szerzą pomysł (za pośrednictwem grupy stron internetowych*), że kardynał Achille Liénart „był masonem”. Próbują to usprawiedliwić „podwójnym dowodem”: a) „Świadectwa” tajemniczego spowiednika Kardynała i b) Listy masonów w Watykanie / włoskim „Kościele”, na których po „niektórych aktualizacjach” pojawiło się imię kardynała Achille Liénarta:

„Ks. Achille Liénart, wyznał w ostatnich chwilach na łożu śmierci (na początku 1973 r.), że jest masonem i polecił swemu spowiednikowi, aby ujawnił światu jego spowiedź na łożu śmierci, że jako mason uczestniczył w spisku masonerii na rzecz zniszczenia Kościóła Katolickiego.”

„Poniżej znajduje się lista masonów przedrukowanych z kilkoma aktualizacjami z Biuletynu de l'Occident Chrétien Nr.12, lipiec 1976 (Dyrektor Pierre Fautrad a Fye - 72490 Bourg Le Roi.) Wszyscy mężczyźni z tej listy, jeśli w rzeczywistości są masonami, są ekskomunikowani przez prawo kanoniczne 2338. Po imieniu każdego mężczyzny następuje jego pozycja, jeśli jest znana, data, w której został zainicjowany w masonerii, jego kod # i jego nazwa kodowa, jeśli jest znana:

58. Levi, Virgillio (alias Levine), prałat. Zastępca dyrektora oficjalnej gazety watykańskiej L'Osservatore Romano. Zarządza stacją radiową Watykanu. 7-4-58; # 241-3. "VILE."
59. Lozza, Lino. Kanclerz Rzymskiej Akademii Religii Katolickiej Św. Tomasza z Akwinu. 7-23-69; # 12-768. „LOLI”.
60. Lienart, Achille. Kardynał. Grand Master top Mason. Biskup Lille we Francji. Rekrutuje masonów. Był przywódcą postępowych sił na Soborze Watykańskim II.

Ten „dowód” nie może być użyty do udowodnienia, że kardynał Achille Liénart był zdecydowanie masonem, ponieważ te wypowiedzi są pochodzenia niekatolickiego i nie ma gwarancji, że są prawdziwe.

Jedyne, co powszechnie wiadomo na temat kardynała Liénarta, to fakt, że był modernistą i jedną z kluczowych postaci na Watykanie Drugim. Promował liberalizm, modernizm i inne herezje i walczył z konserwatystami w „Radzie”. Fakty te spowodowały karę ipso facto ekskomuniki. Jednakże fakt ten nie wpłynął na ważność święceń kapłańskich i biskupich osób wyświęconych i konsekrowanych przez niego.

Zewnętrznie kardynał Liénart użył ważnej materii i formy. Nie mamy też żadnego dowodu, że nie zamierzał robić tego, co robi Kościół.

Istnieje wiele artykułów na temat ważności święceń kapłańskich kardynała Liénarta. Jednym z nich jest bardzo pouczający artykuł „Cracks in the Masonry” autorstwa Rama Coomaraswamy, z którego cytuję krótki fragment:

„Inne źródło cytuje sam arcybiskup Lefebvre. W przemówieniu wygłoszonym w Montrealu w Kanadzie 27 maja 1976 r. Stwierdził: „Dwa miesiące temu w Rzymie, opublikowanym tradycyjnym periodyku Chiesa Viva - widziałem go w Rzymie z moim własnym oczy - z tyłu okładki, zdjęcie kardynała Liénarta ze wszystkimi jego masońskimi akcesoriami, dzień daty jego inskrypcji w masonerii (…) a następnie data, w której doszedł do dwudziestego, a następnie do trzydziestego stopnia masonerii, związany z tą lożą, do tej loży, w tym miejscu, w tym miejscu. W międzyczasie, mniej więcej dwa lub trzy miesiące po tej publikacji, nic nie słyszałem o żadnej reakcji ani żadnej sprzeczności. Muszę wam powiedzieć, że ten kardynał Liénart jest moim biskupem, to on wyświęcił mnie na kapłana, to on mnie wyświęcił biskupem, nie mogę nic na to poradzić (…) Na szczęście święcenia są ważne (… Ale pomimo tego było dla mnie bardzo bolesne, gdy zostałem o tym poinformowany”.

Wydanie Chiesa Viva nr 51, marzec 1976. W nim znajduje się artykuł zatytułowany „Il Cardinale Achille Liénart era Massone”.

Jednak pamięć arcybiskupa była błędna, ponieważ zdjęcie dotyczyło kardynała Liénarta w zwykłym stroju kościelnym, a pod nim rysunek przedstawiający monumentalne drzwi wejściowe do budynku, wokół którego zgrupowane są symbole masońskie. To drugie zdjęcie zawierało oznaczenie: „Drzwi wejściowe do świątyni masońskiej”.

Opierając się na tych fragmentach, nie będę wiele pisał o ważności święceń kapłańskich kardynała Liénarta i arcybiskupa Lefebvre, ponieważ temat ten został już dokładnie wyjaśniony przez wielu uczonych tradycyjnych księży katolickich.

Na przykład artykuł „Intencja sakramentalna i biskupi masońscy” ks. Anthony'ego Cekady (dotyczy to ogólnych zasad teologicznych, które należy zastosować):

1. Ogólne domniemanie ważności. Sakramenty nadane przez osobę konsekrującą, w tym święcenia kapłańskie, należy uznać za ważne do czasu udowodnienia nieważności. To jest:

„Królowa domniemań, która uznaje akt lub umowę za ważną, dopóki nie udowodni się jej nieważności” (F. Wanenmacher, Canonical Evidence in Marriage Cases [Philadelphia: Dolphin 1935], 408).

„Kiedy ustalono fakt wyświęcenia, należy oczywiście domniemywać ważność nadanych rozkazów” (W. Doheny, Canonical Procedure in Matrimonial Cases [Milwaukee: Bruce 1942] 2:72).

2. Intencja i święcenia kapłańskie. Kiedy biskup udziela święceń kapłańskich za pomocą poprawnej materii i formy, należy domniemywać, że miał on intencję sakramentalną wystarczającą do udzielenia sakramentu - to znaczy przynajmniej „zamierzenia uczynienia tego, co czyni Kościół”.

Takie jest nauczanie papieża Leona XIII w jego oświadczeniu o święceniach anglikańskich:

„Teraz, jeśli ktoś poważnie i należycie wykorzystał właściwą materię i formę do wykonywania lub administrowania sakramentem, to właśnie przez ten fakt przypuszcza się, że zamierzał robić to, co robi Kościół” (Bulla Apostolicae Curae, 13 września 1896 r.).

Teolog Leeming mówi, że ten fragment podsumowuje nauki poprzednich teologów, którzy „Wszyscy zgodzili się, że zewnętrzne, ozdobne wykonanie obrzędów zakłada domniemanie, że istnieje właściwa intencja (…) Domniemywa się, że szafarz sakramentu zamierza, co oznacza obrzęd (…) Zasada ta jest potwierdzona jako pewna doktryna teologiczna, nauczana przez Kościół, by zaprzeczać temu, co byłoby co najmniej teologicznie pochopne” (B. Leeming, Principles of Sacramental Theology [Westminster MD: Newman 1956], 476, 482).

3. Herezja lub apostazja i intencja. Herezja, a nawet całkowite odstępstwo od wiary ze strony ordynowanego biskupa, nie szkodzi wystarczającej intencji, ponieważ intencja jest aktem woli.

„Błąd w wierze, a nawet całkowite niedowierzanie, nie szkodzi tej intencji; ponieważ pojęcia intelektu nie mają nic wspólnego z aktem woli” (S. Many, Praelectiones de Sacra Ordinatione [Paris: Letouzey 1905], 586).

4. Kiedy intencja zostanie unieważniona. Wyświęcenie inaczej prawidłowo wykonane staje się nieważne tylko wtedy, gdy biskup wyda akt woli, aby „nie robić tego, co robi Kościół” lub „nie wyświęcać tej osoby”.

„Wyświęcenie jest nieważne, jeśli kapłan (…) powierza go komuś, czyni akt woli, aby nie wyświęcać tej osoby, ponieważ przez ten fakt nie ma on przynajmniej zamiaru robienia tego, co robi Kościół - rzeczywiście, ma przeciwną intencję” (P. Gasparri, Tractatus de Sacra Ordinatione [Paris: Delhomme 1893], 1: 970.)

5. Nieprawidłowa intencja nigdy nie założona. Jednakże biskup, który przyznaje święcenia kapłańskie, nigdy nie ma domniemania, że ma taki zamiar nie wyświęcać, dopóki nie udowodni się czegoś przeciwnego.

„Dokonując święceń, nigdy nie zakłada się, że udzielający ich ma taki zamiar nie wyświęcania, o ile nie zostanie udowodnione, że jest inaczej. Nikt nie jest uważany za złego, chyba że zostanie udowodniony jako taki, a czyn - zwłaszcza jeden jako uroczysty jako święcenie - musi być uznany za ważny, o ile nie można jednoznacznie wykazać nieważności” (Gasparri, 1: 970).

Niemniej jednak chciałbym spojrzeć na pytanie: „Czy kardynał Liénart był masonem czy nie?”

Oprę to krótkie studium na Prawie Nowego Testamentu, zasadach prawa kanonicznego, katolickiej teologii moralnej, właściwym rozumie i logicznym myśleniu. Tylko w świetle tych zasad każde działanie musi być ważone subiektywnie i obiektywnie.

Staranne studium tego pytania ujawnia, że celem ataku nowych teoretyków Siri`ego jest nie tylko kardynał Achille Liénart, ale także arcybiskup Marcel Lefebvre, który został wyświęcony w 1929 r., a następnie konsekrowany przez kardynała Liénarta w 1947 r.

Nowi teoretycy Siri`ego twierdzą, że „Lefebvre nigdy nie został prawomocnie wyświęcony w 1929 r. przez Liénarta, ponieważ Liénart był masonem przed wyniesieniem biskupim w 1928 r. I dlatego Liénart nigdy nie był ważnym biskupem.”

Ważne jest również, aby zauważyć, że innymi obiektami ataku i oszczerstwa przez nowych teoretyków Siri są kapłani i biskupi wyświęceni i konsekrowani przez arcybiskupa Lefebvre`a.

Według strony internetowej catholic-hierarchy.org kardynał Achille Liénart wyświęcił następujących biskupów:

Arcybiskupa Henri-Édouarda Dutoit † (1931)
Biskupa Louisa Liagre † (1938)
Arcybiskupa Armand-Etienne M. Blanquet du Chayla, O.C.D. † (1939)
Biskupa Edmonda Vansteenberghe † (1939)
Biskupa Henri-Marie-Josepha Pinson † (1943)
Biskupa Pietro Dib † (1946)
Biskupa Pierre Marie Alphonse`a Bonneau, C.S.Sp. † (1947)
Biskupa Albert-Paula Droulers † (1947)
Arcybiskupa Marcel-Françoisa Lefebvre`a, C.S.Sp. † (1947)
Biskupa Henri-Charlesa Duponta † (1951)
Biskupa Émile Élie`a Verhille, C.S.Sp. † (1951)
Kardynała Alexandre-Charles-Albert-Josepha Renard † (1953)
Biskupa Jean-Marie-Gaëtana Ogez, M. Afr. † (1957)
Biskupa Gérard-Maurice-Eugène`a Huyghe † (1962)
Biskupa Jean-Baptiste-Étienne`a Sauvage † (1962)
Biskupa Adrien-Edmond-Maurice`a Gand † (1964)

Był także głównym współkonsekratorem:

Biskupa Gustave-Josepha Deswazières, M.E.P. † (1929)
Biskupa Jules-Louis-Paula Harlé † (1970)

Całkowita liczba biskupów konsekrowanych przez kardynała A. Liénarta wynosi osiemnaście, ale tylko arcybiskup Marcel Lefebvre jest przedmiotem agresywnego ataku nowych teoretyków Siri`ego.

Nie interesuje ich nawet ostatnia osoba na liście, która być może została zainstalowana w nowym rycie. Ich „celem” jest Abp. Marcel Lefebvre i wszystko i wszyscy z nim związani.

Czy naprawdę mają powód, by twierdzić, że kardynał A. Liénart był masonem?

Nie, nie mają jednego powodu, a moja argumentacja jest następująca:

  • Ponieważ nowi teoretycy Siri utrzymują wysoki poziom zaufania do źródeł masońskich, wygląda na to, że sami należą do jednej z grup masońskich.
  • „zeznanie” spowiednika kardynała Liénarta powinno zostać odrzucone:
    a) ponieważ nie wiemy, kim był spowiednik,
    b) nawet jeśli spowiednik był znany, nie można mu ufać jako osoby, której „świadectwo” nie może być udowodnione przez nikogo, ponieważ Nowy Testament zabrania oskarżenia kapłana przez jednego świadka „Przeciw kapłanowi nie otrzymuje się oskarżenie, ale pod dwoma lub trzema świadkami. ”(1 List Św. Pawła do Tymoteusza 5:19).
  • Zgodnie z teologią moralną „świadectwo” takiego spowiednika byłoby bezpośrednim naruszeniem Pieczęci Spowiedzi.
  • Po jego śmierci kardynał Liénart nie był w stanie potwierdzić ani zaprzeczyć, że naprawdę polecił swemu spowiednikowi ujawnić światu spowiedź na łożu śmierci.
  • Nie jesteśmy zobowiązani wierzyć w „spowiedź łoża śmierci”, ponieważ nie jesteśmy pewni, czy takie wyznanie miało miejsce w ogóle.
  • Kardynał Liénart nie wypowiedział się publicznie na temat niepotwierdzonego członkostwa w loży masońskiej; dlatego nie mamy prawa do stwierdzenia czegoś przeciwnego.
  • Według nowych teoretyków Siri`ego: „Lista masonów w Watykanie / włoskim „Kościele” jest pochodzenia masońskiego; dlatego nie jesteśmy zobowiązani wierzyć w „świadectwo” źródła wrogiego Kościołowi Katolickiemu.
  • „Kod #” kardynała Achille Liénarta lub „nazwa kodowa” są nieobecne na „Liście masonów w Watykanie / włoskim „Kościele”; dlatego mamy prawo potraktować brak „kodu #” i „nazwy kodowej” jako dowód, że kardynał Liénart nie należał do loży masońskiej.
  • Masoni wiedzieli, że kardynał Achille Liénart był „członkiem” swojej loży, ale nie znali jego „kodu” ani „nazwy kodowej” - to wydaje się bardzo dziwne.
  • Data „inicjacji” kardynała Liénarta w masonerii jest nieobecna na „Liście”, a to wydaje się bardzo dziwne.
  • 6 października 1928 r. Ks. Achille Liénart został mianowany biskupem Lille przez papieża Piusa XI.
  • ks. Liénart otrzymał konsekrację biskupią w dniu 8 grudnia 1929 r. od biskupa Charlesa-Alberta-Josepha Lecomte z Amiens, gdzie Bishops Palmyre Jasoone i Maurice Feltin służyli jako współkonsekratorzy.
  • Biskup Achille Liénart został mianowany stworzony przez Księdzem Kardynałem Bazyliki San Sisto Vecchio przez Piusa XI na konsystorzu 30 czerwca 1930 roku.
  • Kardynał Achille Liénart uczestniczył w konklawe papieskim w 1939 r., w którym został wybrany papież Pius XII.
  • Z oczywistych faktów historycznych powszechnie wiadomo, że dwóch papieży, Pius XI i Pius XII, uznał kardynała Achille Liénarta za ważnego biskupa katolickiego w swoich czasach. Wszystkie święcenia kapłańskie udzielone przez kardynała Liénarta zostały zatwierdzone przez obu tych papieży. Nie mówili nic o jego „członkostwie” w loży masońskiej, ani go nie ekskomunikowali. Obaj papieże działali w pełnej zgodności z prawem kanonicznym; dlatego nie mamy innego wyboru, jak być posłusznym papieskim decyzjom kanonicznym dotyczącym kardynała Achille Liénarta.
  • W „konsystorzu” z 24 maja 1976 r. „Paweł VI” skrytykował Lefebvre'a z imienia i zaapelował do niego i jego zwolenników, aby zmienili zdanie.
  • 29 czerwca 1976 r. Arcybiskup Lefebvre przystąpił do planowanych święceń kapłańskich bez zgody miejscowego biskupa i pomimo otrzymywania listów od Rzymu zabraniających tego czynu.
  • Informacja o „członkostwie” kardynała Achille Liénarta w masonerii została opublikowana w Biuletynie Masońskim w lipcu 1976 r., zaraz po tym, jak arcybiskup Lefebvre wyświęcił kapłanów w obrządku łacińskim, pomimo wygórowanych listów od władz Kościoła „Watykanu II”.
  • Wydaje się bardzo podejrzane, że „tradycjonalistyczny periodyk” Chiesa Viva wprowadził ten temat jeszcze wcześniej niż masoni. Skoro oni sami nie byli masonami, a przynajmniej nie mieli kontaktu z masonami, skąd to wiedzieli?

Wszystkie te punkty oparte na solidnych teologicznych i logicznych argumentach powinny być poważnie rozważone na korzyść wersji, według której kardynał Achille Liénart nie może być masonem.

Argumenty te prowadzą również do logicznego wniosku, że „dowody” nowych teoretyków Siri`ego są bezpodstawnym oskarżeniem, z którego korzystają, aby podważyć zasadność Episkopatów kardynała Achille Liénarta i arcybiskupa Marcela Lefebvre.

Chociaż kardynał Liénart i arcybiskup Lefebvre uczestniczyli w „Soborze Watykańskim 2”, każdy na swój sposób, jest to jednak zupełnie inna historia, która w żaden sposób nie unieważnia ich ważnych święceń kapłańskich.

Wniosek:

Istnieją dwie opcje. Idea wyimaginowanego członkostwa kardynała Achille Liénarta w loży masońskiej 1. Może zostać przyjęta; 2. Powinny być ignorowane.

  1. Może zostać zaakceptowany: przez ignorantów, którzy wolą ślepo wierzyć w „dowody” proponowane przez niekatolików wrogich Kościołowi Katolickiemu.
  2. Powinni być ignorowani: przez katolików, ponieważ ta idea opiera się na plotkach i bezpodstawnych oskarżeniach proponowanych przez niekatolików, których celem są:
    a) utrudnienie tradycyjnym katolikom dostępu do ważnych sakramentów,
    b) wywołanie wstrętu do wiary katolickiej w szczerych duszach.

Ks. Walery

*Grupa stron internetowych zaprojektowanych przez niekatolików przeznaczonych dla czytelników cierpiących na powierzchowną wiedzę o wierze katolickiej lub z braku logicznego myślenia katolickiego.

Tłum. Paulo

Категорія: Teza o Sirim | Переглядів: 17 | Додав: